Wybraliśmy się do Listwianki - wioski nad samym Bajkałem. Znaleźliśmy lokum za grosze, jednak bez wody, ale za to z "ciekawym" towarzystwem - dwoma Sybirakami i "Moskwiczem". Czasem mam wrażenie, że marzeniem przeciętnego Rosjanina jest udowodnienie każdemu obcokrajowcowi, że potrafi wypić więcej niż on.
Sydney to miasto tysiąca stylów, wielu kultur, gdzie sympatyczny pan sprzedający bilety w light rail pyta się każdego wsiadającego jak minął dzien. Aż chce się żyć. W weekend to w Sydney czas targowisk i marketów. Niektóre ulice są specjalnie zamykane, aby mógł się tam odbyć tradycyjny jarmark…
Sydney to miasto tysiąca stylów, wielu kultur, gdzie sympatyczny pan sprzedający bilety w light rail pyta się każdego wsiadającego jak minął dzien. Aż chce się żyć. W weekend to w Sydney czas targowisk i marketów. Niektóre ulice są specjalnie zamykane, aby mógł się tam odbyć tradycyjny jarmark…
Spływ kajakowy kojarzył mi się z rzekami w Borach Tucholskich, z Suwalszczyzną, z Mazurami… ale z "naszą Wartą"? Nigdy!! Przecież tu w ogóle nie ma klimatu, na pewno płynie się głównie przez wsie i miasteczka a rzeka jest szeroka i nieciekawa.
Obok ulicy na której mieści się mój hostel szeroki deptak stromo schodzący w dół. Jego środkiem płynie wartko szeroka na kilka metrów rzeka. Osłupiałem gdy zobaczyłem, że to sztuczna rzeka – niesamowity architektoniczny pomysł.
Tutaj wszystko zdaje się być w jakiś sposób bajkowe, jakby nierealne. Począwszy od podświetlanych fontann na skwerach, poprzez cukierkową architekturę, najpiękniejsze okazy palm i zachwycającą roślinność, aż po SeaWorld, Walt Disney World i Universal Studio.
Po 13-godzinnym locie z Santiago docieramy do Auckland. Jest 4 nad ranem, ciemno i deszczowo. Mamy teraz jakieś 6 godzin do następnego samolotu do Christchurch.
Byliśmy w Shakaland, wiosce osławionego króla Shaki, gdzie Słoiczek ćwiczył się w noszeniu dzbanów na głowie i obnosił w oryginalnych sukienkach z bawolej skóry (jakieś 7 kg każda - trzeba ponosić, żeby zrozumieć), kiedy ja popijałem "jakby" piwo z wodzem. Mieliśmy kilka safari w różnych parkach, takich jak Hluhluwe-Imfolozi, Tala, Phezulu.
Gdy pierwszy raz usłyszeliśmy, unoszący się nad miastem, zawodzący śpiew muezina byliśmy zachwyceni, zadziwieni i poczuliśmy pewnego rodzaju pokorę przed potęgą tej religii, która w tak ujmujący sposób zadziałała na nasze zmysły.
Bardzo nietypowa, według europejskich standardów, była ubikacja. Nie taka z muszlą klozetową, do jakich jesteśmy przyzwyczajeni, lecz ze „stopami Stalina”, które można było bardzo higieniczne i szybko posprzątać.